Vandaag is mijn dag. Voor de hele wereld sinds 1978 Internationale Vrouwendag. Voor mij sinds 1994 mijn dag. En misschien is het op deze dag wel gepast om te schrijven over geloof en de daarbij intrinsiek horende bestaansrede. Eigenlijk kan ik mij geen passendere dag voorstellen om te schrijven over dat waar niemand de waarheid over in pacht heeft. Het zijn. Maar vandaag doe ik dat weliswaar heel erg egoïstisch, puur op mezelf reflecterend. Het is tenslotte mijn dag.
Na de les had ik het genoegen in een prachtig gesprek tussen twee medestudenten toe te treden. We zaten te koffieleuten in mijn favoriete koffiebarretje toen aan de overkant me iets opviel. Een standje waar ze Bijbels gratis weggaven. Het was geen complete Bijbel echter, want het bevatte enkel het Nieuwe Testament. Menig mens liep er voorbij en niemand nam dat gratis boek. Gek, want uit ervaring in mijn hostessenjob zijn mensen er altijd als de kippen bij wanneer iets gratis is. Het gesprek mondde dan ook al snel in de richting van geloven in deze maatschappij.
Er kleeft heden ten dage nogal wat aan geloof. De jeugd die openlijk durft uit komen met hun geloof kan ik op een paar handen tellen. Mijn vader vindt alle geloof bijgeloof. En in mijn aanname denkt ons landje nogal wat negatief over geloof. Het zou de bron zijn van alle kwaad en discriminatie enzoverder. En laat ons even heel eerlijk zijn in mijn aanname… er kleeft schaamte aan geloof. Want als je gelovig bent, ben je onwetend voor de wetenschappelijke waarheid die de moderne mens claimt in pacht te hebben. Als je gelovig bent, ben je naïef en moet je nog verder opgroeien tot de geschoolde, atheïstische mens. Wat een statements zijn dat toch om mee te smijten. Dat kwetst. Ik zag het aan mijn medestudente die wél gelovig is. Die statements snijden door merg en been tot in hart en hoofd. En wat het allemaal nog erger maakt, is dat de statements fout zijn. Iedereen gelooft. U daar, in de ivoren wetenschapstoren die claimt atheïst te zijn en met uw pen gelovigen onderuit haalt door ze dom te bestempelen, door ze als uitstervenden te klasseren, u mag eens een gesprek met mij komen voeren over geloof. Want zelfs u gelooft. Weliswaar in de eigen onzin die u zelf zit uit te kramen, maar we zullen het heerlijk over het feit eens zijn dat ook u gelooft. Want lieve u, zonder geloof is er geen zin-geving. En zonder zin-geving hebben dingen geen waarde. En wanneer dingen in uw leven geen waarde bezitten, heeft uw leven geen betekenis meer. En wanneer uw leven geen betekenis meer heeft, lieve u, dan stapt u eruit. Dus we kunnen het gesprek over geloof achterwege laten en hierbij stellen dat werkelijk waar iedereen gelooft in deze wereld. U gelooft in uw ongefalsifieerde wetenschapshypotheses, mijn vader gelooft zijn eigen zin-geving, mijn broer gelooft in het vliegend spaghettimonster, mijn dierbare vrienden en mensen van het boek geloven in God en ik geloof in mijn eigen geknutselde waarheid die overal wat mosterd vandaan haalt. Geloof is daarom in mijn aanname menselijk. Maar wat maakt nu dat geloof kleeft van de schaamte? Waarom hebben zoveel mensen iets tegen geloof en worden de mensen die openlijk durven uitkomen dat ze geloven, zo naar aangekeken. Net alsof geloof een taboe geworden is. In mijn wereld zijn er geen taboes. Alles moet bespreekbaar zijn. Ik mijn aanname en ieder ander zijn aanname. Maar zoals gezegd, is vandaag mijn dag en bespreek ik vandaag mijn aanname over de schaamte die kleeft aan geloof.
Zoals ik al zei, is geloof in mijn aanname iets menselijks. Zonder heeft het leven geen ‘zin’ meer. Hoe dat geloof ingevuld wordt, kiest ieder an sich. De invullingsmogelijkheden zijn ontelbaar en de ene klinkt als een hele-verre-van-mijn-bed-show terwijl de andere dichter bij het hart staan. Wat dicht bij het hart staat, is vaker gekend en komt natuurlijker over. In zekere zin gaat dit invullen erg cultureel bepaald zijn en afhankelijk van waar je net mee in contact komt doorheen je levenspad. Daarom is het logischer om een geloof aan te nemen dat dicht bij het hart past in plaats van de verre-van-mijn-bed-show opties die vaak zelfs niet gekend zijn of in onze samenleving moeilijker te snappen. De invulling die ik wil aannemen zijn de religies van het boek, namelijk de drie monotheïstische godsdiensten. Jodendom, Christendom en Islam. Het geloven in één God als scheppende vader en verzorgende moeder. Mij lijkt het dat hierop de schaamte kleeft. Alhoewel ik ervoor durf te wedden dat ik dezelfde aannames die ik zonet maakte ook zou kunnen toepassen op alle religies waar een godheid in voorkomt. Hoeveel dat er dan ook mogen zijn.
Wetenschap heeft religie uitgehold in alle vormen waarin religie uitgehold kon worden. God werd verplaatst door allerlei wetenschappelijke theorieën en de boeken van de gelovigen werden weggegooid omdat er geen wetenschap in te vinden was. Alles moest bewezen worden. Iedere logische mens weet dat je het splijten van een zee niet kan bewijzen. De gehele collectie, die de hedendaagse mens jammer genoeg vaak niet meer kent als de Bijbel of de Koran, werd doorgelicht. Bijbelse plaatsen moesten op de kaart worden opgezocht, anders bestonden ze niet en werd het bijhorende verhaal ook als sprookje aanzien. En welke volwassen, rationele mens gelooft er nog in sprookjes? Wie gelooft dat er geen mosselen gegeten mogen worden omdat het zo in de Bijbel staat als zonde volgens Leviticus? Wie gelooft dat Maria als maagd haar kind op de wereld bracht?
En zo kan ik nog een ellenlang lijstje maken dat ik u vandaag bespaar. Het gaat daar niet om. Ik zag u in de ivoren wetenschapstoren al grinniken… Dat hebben we goed gedaan, die hele Bijbel en Koran als vals en sprookje bestempelen. God eraan onttrokken en zelf God geworden. Want we kunnen nu door de wetenschap zelf God spelen. Zelf dingen scheppen en maken. Zelf langer leven door wetenschap. Waarom hebben we God met zijn sprookjes dan nog nodig? We hebben toch alles opgelost voor jullie? We kunnen nu zelf alles. Jullie kunnen nu zelf alles. Wat een oppermachtig gevoel is dat toch, zelf alles kunnen.
Maar mijn medestudente raakte me vandaag. Ze miste iets. Ze kon het niet benoemen. Ze wist niet hoe ze het moest indelen. Maar ze vertelde me dat ik niet moest schrikken als ze over een aantal jaar een hoofddoek op had. En ik dacht in mezelf mashallah! Wat een lef om in deze tijd haarzelf eerlijk uit te drukken over wat zij mist. Heerlijk!
Ik stond ooit op het punt hetzelfde te doen. Na de aanslagen van Parijs op Charlie Hebdo. Iedereen rondom me zat te vitten op moslims. Ik had er genoeg van en wilde laten zien dat moslims ook zoals iedereen zijn. Zoals u en zoals mij. Maar er stak iets mis bij mij. Want na veel nadenken en gepraat, besefte ik dat ik iets miste om moslim te worden en dus iets miste om mijn statement te maken. Ik geloof namelijk niet in God. In geen enkele vorm van hem voor de duidelijkheid. Niet als schepper, niet als vader, niet als behouder van de aarde, niet als influistering, niet. En dat is nu net het fundamentele beginpunt van moslim zijn. Geloven in God. Ik had te veel oneer gedaan aan de echte gelovigen als ik het wel deed en dus bleef mijn statement uit.
Maar in een manier weet ik dat ik wel geloof. En ben ik ook een vurige verkondiger van het failliet van onze goddeloze maatschappij. Want als ik aan u vraag in de ivoren toren, waar ben je nu eigenlijk allemaal mee bezig, heeft u redelijk veel tijd nodig om mijn heel basale vraag te beantwoorden. U weet niet wat u precies aan het doen bent. U hebt en bent nog stees bezig met alle mystificatie uit het leven te halen. En waarom? Ziet u niet dat u al die tijd zelf stokken tussen uw wielen stak? Religie en wetenschap spreken niet dezelfde taal. En o wat bloedt mijn hart. Waarom zien zo weinig mensen dit in? Waarom moeten die twee wél dezelfde taal spreken? Kan u het me zeggen? Nee, dat dacht ik al. Religie spreekt niet volgens de wetten van wetenschap. Lieve u, dat wil zeggen dat wetenschap ook niet in dezelfde wetten als religie verkondigd. Een andere taal betekent een ander lexicon en een andere invulling. Kijk, waar u het zo fout heeft gehad, is het ‘wetenschappelijk maken’ van de verkondigende boeken. De Bijbel proberen wetenschappelijk te doorlichten. De Koran dezelfde taal als wetenschap te laten spreken. Dat gaat niet. Wat een fout….
Religie en de boeken die daarbij horen, willen in eerste instantie verkondigen, een verhaal vertellen. Ze willen hoop geven. De Bijbel en de Koran belichten alledaagse, menselijke taferelen. Dingen waar iedereen in zijn leven mee te maken krijgt vroeg of laat. Menselijkere boeken dan de verkondigende zijn er niet. De boeken willen zin-geven. Ze willen een houvast geven in tijden van lijden. Want lijden is intrinsiek verbonden aan het leven. Ze willen een houvast geven in tijden van liefde. Want ook liefde is intrinsiek verbonden aan het leven. En als ik een leestip mag geven, het boek Job en het boek Hoogliederen zijn echte aanraders omtrent lijden en liefde. In de verkondigende literatuur wordt duidelijk dat God de chaos niet heeft kunnen uitbannen. Hij heeft het in de schepping alleen maar een klein plaatsje kunnen geven. In dat lijden keert die chaos terug. (Dit maakt voor mij dat ik niet kan geloven in een almachtige God. Want waarom heeft hij het lijden niet gewoon laten verdwijnen toen hij de aarde schiep? Maar dat is een enorm heikel debat dat ik nog steeds met mezelf aan het voeren ben.) Ook de chaos kent iedereen ergens in zijn leven. Alle thema’s in de boeken geven een houvast aan het alledaags leven en bieden een troost. Nu mag u daar mij vertellen wat daar mis mee is. Mensen die hun leven zin willen geven. Boeken die mensen zin willen laten geven. Boeken die de menselijkheid van onszelf beschijnenen op de meest prachtige manier die ik al gelezen heb. En na het lezen, moet ik toegeven zelf gelovig te zijn en voor mij kleeft daar geen schaamte aan. Ik geloof dan wel niet in God, maar toch moet ik toegeven dat ik vele christelijker ben dan de meeste mensen rondom mij over zichzelf willen toegeven. Want mijn morele waarden en normen en mijn eigen zin-geving, lijken wel rechtstreeks uit bepaalde boeken van de Bijbel en uit de Koran te komen. En oh wat is dat mooi, dat menselijk besef van menselijkheid. Dat die boeken doorspekt zijn van de universele menselijkheid van het zin-geven aan het eigen leven. En misschien wanneer meer mensen dat gaan beseffen en zich uit de wolk van schaamte trekken, hun leven weer meer waarde kan krijgen. Waarde die hun eigen leven echt verdient. Want waar ben jij eigenlijk mee bezig? Waar geef jij waarde aan en hoe doe je dat?
Op mijn dag kan ik zeggen dat ik weet wat ik doe en hoe ik dat doe. Zonder schaamte. Weliswaar met soms enige chaos en als de beeldenstormer die ik ben, maar hey… chaos is inherent weet je nog wel? Dat is mijn aanname.
“You know what my problem with religion is? Man. Like anything that has the potention to be beautiful, man will turn it into something ugly. For every Saint there are two million sinners.”
This entry passed through the Full-Text RSS service – if this is your content and you’re reading it on someone else’s site, please read the FAQ at fivefilters.org/content-only/faq.php#publishers.
Related
Chaos in de schepping #JHedzWorlD
No comments:
Post a Comment